Zomervertier met badplezier

In mijn lagereschooljaren bestonden vakanties vooral uit buitenspelen, voetballen op een veldje, kijken bij het dorsen op het erf van ome Klaas aan de Eemlandweg, koude thee brengen als hij rogge aan het oogsten was én zwembadplezier. Boterhammen mee, waarvan de jam klef werd, de hagelslag plakkerig en een onweerstaanbare aantrekkingskracht uitoefende op de talrijke wespen.

Zwembad Sijsjesberg opende in 1953, toen ik dus vier jaar was, en behoort nog steeds tot de mooiste buitenbaden van ons land. Dat komt vooral door de ligging in afgravingen uit de jaren dertig, ontstaan als gemeentelijk werkverschaffingsproject. De gemeente wilde de dorpsgemeenschap verblijden met een hertenkamp en een openluchttheater. Het werd er een van spetter-, zwem- en duikplezier. Duiken overigens niet voor mij, ik was er te bang voor. En dan was er nog de spanning van het diplomazwemmen, met ouders en grootouders op de tribune.

Het zwembad is genoemd naar de ‘berg’ ernaast, een van de vele heuvels rond ons dorp. Voor plattelanders inderdaad bergen. Een aantal van die bergen is waarschijnlijk afgeplat voor offerfeesten in de voorchristelijke tijd: tafelbergen zogezegd, zoals die ene die ook zo heet. De bergen bestaan uit stuifzand, op een hoop geblazen gedurende de laatste ijstijd. De naam van de zwembadberg verwijst wellicht naar een ‘Sijtje’, een Huizer meisjesnaam. Maar wie die Sijtje was? Geen enkele Joost weet het.

Verwarmd water kreeg het bad pas in 1963. Op 14 juni 1970 werd Sijsjesberg landelijk nieuws door een kraakactie op zondag. Het merendeel van ons dorp was kerks en een open Sijsjesberg op zondag was taboe, tot groot ongenoegen van de inwoners die niet aan een kerk gebonden waren. In 1974 ging de gemeente overstag en kon er ook op zondag, naar ik meen eerst alleen ’s middags, gezwommen, gedoken en wespen weggejaagd worden.

In hetzelfde jaar kwam in sportcentrum de Bun een nieuw zwembad voor concurrentie zorgen. Omdat dit overdekt was, kwamen de scholen voor hun lessen niet meer naar de Sijs, die haar inkomsten fors zag dalen.

Enfin, al ruim 25 jaar is de Bun ter ziele, maar tegelijk kwam de Meent ervoor in de plaats. Ik hoop me deze zomer zelf weer eens ouderwets te vermeien in de Sijs. Zonder boterhammen, want er is genoeg te smikkelen. Dus zullen de wespen er wel weer zijn.

Klaas Vos

Lees ook

Een spannend schoolbord